اولین بیت هر شعر در ذیل آمده است. لطفا برای مشاهده شعر کامل بر روی ابیات ، کلیک کنید
چراغ دل به نور جان برافروخت
به نام آن که جان را فکرت آموخت
چه گويي، هرزه بود آن يا محقق
کدامين نقطه را جوش است انا الحق
چه چيز است آن که خوانندش تفکر
نخست از فکر خويشم در تحير
کز اين معني بماندم در تحير
مرا گفتي بگو چبود تفکر
شعاع او به يک منوال بودي
اگر خورشيد بر يک حال بودي
چرا گه طاعت و گاهي گناه است
کدامين فکر ما را شرط راه است
ولي در ذات حق محض گناه است
در آلا فکر کردن شرط راه است
تو را حاجت فتد با جسم ديگر
اگر خواهي که بيني چشمه‌ي خور
بيا برگو که از عالم چه ديدي
تو از عالم همين لفظي شنيدي
همه عالم کتاب حق تعالي است
به نزد آنکه جانش در تجلي است
ز تقدير عزيزي کو عليم است
پس از وي همچو عرجون قديم است
به گردش روز و شب چون چرخ فخار
تو گويي هست اين افلاک دوار
که مادر را پدر شد باز و مادر
به اصل خويش يک ره نيک بنگر
چه معني دارد اندر خود سفر کن
که باشم من مرا از من خبر کن
مرا از من خبر کن تا که من کيست
دگر کردي سال از من که من چيست
که را گويم که او مرد تمام است
مسافر چون بود رهرو کدام است
کسي کو شد ز اصل خويش آگاه
دگر گفتي مسافر کيست در راه
وز ايشان خاست بخل و حرص و نخوت
غضب شد اندر او پيدا و شهوت
مقابل گردد اندر «لي مع‌الله»
نبي چون آفتاب آمد ولي ماه
کند با خواجگي کار غلامي
کسي مرد تمام است کز تمامي